BLOG

Memories may be beautiful and yet, what’s to painful to remember we simply choose to forget " En niet alleen herinneringen, ook gevoelens. Eigenlijk alles wat niet in het gewenste zelfbeeld past. Tot op zekere hoogte is dat normaal en zelfs wenselijk. Maar als het te vaak en te lang gebeurt, is het schadelijk. Dan leidt repressie tot depressie. Bij mannen is dat vaak een verborgen depressie. En die kan uiteindelijk een midlifecrisis tot gevolg hebben. Het is inmiddels duidelijk dat de zaak dan reddeloos uit de hand loopt. De man trekt zijn eigen plan en zijn vrouw heeft het nakijken. Achteraf gezien had je er als vrouw veel eerder bij moeten zijn. Maar hoe kan je iets herkennen wat verborgen is? Toen ik in de midlifecrisis literatuur op het spoor van de verborgen depressie en de symptomen daarvan kwam, herkende ik veel daarvan in het gedrag van H. De hang naar erkenning, moeite met echte intimiteit, steeds topdog willen zijn en de angst om niet geliefd te zijn. Toen ik H leerde kennen, merkte ik al snel dat hij erg prestatiegericht was en overal in wilde uitblinken. Maar dat leken me destijds geen negatieve kwaliteiten. Hij was ondernemend, energiek en draaide nooit ergens zijn hand voor om. Iedereen vond hem charmant en aardig. Maar erg diep gingen die relaties niet. Daar leek hij geen behoefte aan te hebben. Toen hij terugkwam uit Duitsland waar hij zijn dienstplicht had vervuld, schreef hij me een brief. Die eindigde zo: "Vanavond dacht ik aan al die dingen die ik hiervoor gedaan heb en vooral aan al die mensen die ik heb leren kennen. Vooral van het laatste word ik wat melancholiek. Ik heb spijt van al die dingen die ik had kunnen, misschien zelfs moeten doen, maar niet gedaan heb. Vooral het maken van vrienden, wat jij me ook vaak verweten hebt, de manier waarop ik mezelf onbewust opsloot en opsluit en daardoor alleen oppervlakkige kennissen opdeed. Al die kansen die ik heb laten schieten, er waren best mensen tussen die zeker de moeite waard waren en ik hield ze op een afstand. Het ergste vind ik nog dat jou ook vaak geen kans geef.. Alleen al het feit dat ik je dit in een brief vertel en niet gewoon. Omdat ik bang ben dat ik morgenochtend weer dicht zit. Wat ik je in die brief in Duitsland schreef geldt nog steeds; door Duitsland ben ik je pas echt gaan waarderen. Ik ben alleen zo bang dat je gaat denken dat dat niet meer zo is doordat ik me zo afsluit, ook voor jou….Ik hou heel veel van je en ik wil dolgraag samen met jou in Utrecht gaan wonen. Ik moet gewoon een eigen plek hebben, een eigen kamer met m’n eigen spullen….Bergbeklimmen is voor mij ook een vlucht. Ik voel ook wel dat ik als mens faal en ik zoek actie om mezelf op een andere manier te bewijzen. Als een soort compensatie…..Ik geloof dat ik een hek met schrikdraad om me heen gebouwd heb. Ik behandel de mensen teveel uit de hoogte of in ieder geval alsof ik me niet voor hen interesseer….Ik wil dolgraag veranderen, maar het zal heel langzaam gaan Wil je me alsjeblieft blijven helpen en blijven pushen. Je H”
Ik weet niet meer hoe ik destijds op die brief gereageerd heb. Ik gok dat ik er alle vertrouwen in had dat ik hem zou kunnen helpen. Ik was zo gek op hem en jong als ik was, geloofde ik er rotsvast in dat onze liefde alles zou kunnen helen wat er bij hem of bij mij niet goed zat. Gelukkig heb ik al zijn brieven bewaard. Anders had ik dit helemaal niet meer geweten. Want hij sprak verder nooit over angsten, twijfels of onzekerheid. Als hij echt met zichzelf in de knoop zat, pakte hij zijn tent en liep urenlang in zijn eentje door een bos. Van een van die keren heb ik ook nog een briefje. Geschreven op wc papier. Hij voelde zich ellendig. De aanleiding weet ik niet meer. De wederzijdse verwachtingen in de liefde zullen wel weer niet naadloos hebben aangesloten. Ik herinner me dat ik me dan schuldig voelde. Alsof ik hem tekort gedaan had. Maar ik wist ook niet hoe ik meer van hem moest houden dan ik al deed. Zo snel als het drama opkwam verdween het ook weer. Het waren incidenten. Daarna was hij weer zijn vrolijke, energieke zelf. Na zijn studie verdween hij bijna in zijn werk. Nog even gedreven als altijd. Maar minder vrolijk. Ik twijfelde niet aan zijn liefde. Dat heb ik nooit gedaan. Hij leek zich in dat opzicht minder veilig te voelen dan ik. Alsof mijn liefde en mijn aanwezigheid hem nooit helemaal konden geruststellen. Ik probeerde het leven zo mooi en makkelijk mogelijk voor hem te maken. Voor de ambities die hij in zijn werk had moest veel wijken. Daar kon ik goed mee leven. Want ik dacht dat het bereiken van zijn droom hem gelukkig zou maken. De stress en de onrust in het traject daarnaar toe, die hoorden er gewoon bij. Maar toen de droom uiteindelijk uitkwam, was hij alles behalve gelukkig. Oscar Wilde heeft deze anticlimax prachtig verwoord: There are only two tragedies in life. Not getting what you want. And getting what you want.